تازه ها: .

نیلوفر راویِ بخش‌هایی از زندگی پنهان

رخسار نظری، ٢٧ دلو ١٣٩٤، (٠نظر)

با بستن بند کفش‌هایش و بلند کردن سرش، دوربین را از کیفِ روی شانه‌اش بیرون می‌کند، بندش را به دور گردنش می‌آویزاند و با قدم‌های آهسته و با احتیاطش به طرف سوژه‌ی مورد عکاسی‌اش می‌رود، انگشت اشاره‌اش را روی دکمه‌ شاتر قرار می‌دهد، با فشار دادن دکمه، عکسش را می‌گیرد و ...
کار این روزهای نیلوفر گشتن در کوچه‌ پس کوچه‌های کابل است، او که مدتی است به کشور بازگشته، با ورود به دانشکده‌ی فوتوگرافی دانشگاه کابل، راه عکاسی را انتخاب کرده و به گفته‌ی خودش عکاسی وسیله‌ی بیان حرف‌های نگفته‌ی اوست.
نیلوفر با گام نهادن در موسسه‌ی تساوی حال در کنار کار عکاسی، خبرنگاری را هم آغاز کرده است.
برای معرفی بیشتر با این بانوی عکاس، به پای صحبت‌هایش می‌نشینیم.
نیلوفر کیست؟
دختری افغان که اصالتا از پروان است متولد سال 1373 دانشجو سال سوم‌، هنرهای زیبای دانشگاه کابل، مهربان سر به زیر و کمی کنجکاو...
چی شد به عکاسی علاقه‌مند شدید؟
وقتی در ایران مهاجر بودم به خاطر افغان بودنم خیلی تحقیر شدم و احساس می‌کردم اگر به کشور خودم باز گردم می توانم آزادانه فعالیت، صحبت و ابراز نظر کنم، اما چنین نبود در کشور خودم به جرم زن بودن بیشتر تحقیر شدم، این باعث شد تا فکر کنم که چگونه می‌توانم درد مشترک اکثریت زنان افغان را فریاد زنم در اول دنبال شعر و شاعری رفتم اما دیدم که در این قسمت استعداد ندارم بنابراین عکاسی را به عنوان‌ وسیله‌ی بیان حرف‌های نگفته‌ام انتخاب کردم.
از قدم‌های نخست عکاسی‌تان بگویید؟
وقتی امتحان کانکور دادم اولین رشته انتخابی‌ام را عکاسی در هنر‌های زیبای دانشگاه کابل انتخاب کردم و خوشبختانه قبول شدم و این بود که وارد دنیای عکس و عکاسی شدم.
عکس از دید شما چه تعریفی دارد؟
زبان گویا برای بیان حقایق و ثبت لحظاتی که قادر به برگشتن آن نخواهیم بود.
آیا برای پیشرفت در عکاسی، داشتن تحصیلات دانشگاهی ضروری است؟
بله خب، عکاسان آماتوری داشته‌ایم که در دنیای عکاسی خوب درخشیدند اما اگر علمی آغاز می‌کردند بدون شک نتیجه بهتری می‌دادند، هر رشته را اگر به صورت مسلکی و اساسی آن فرا گیریم به صورت حتم می توان عالی درخشید.
به نظرتان چه چیز یک عکس را عالی می سازد؟
رنگ، نور، فوکس، لحظه و ایده خوب و همچنین در کنار این‌ها ارتباط برقرار کردن با محیط و سوژه نیز ضروری است.
از موانع و سختی‌هایی که پیش رو داشتید برایمان بگویید؟
بدون شک مشکلات خاصی برای عکاسان به خصوص، خانم‌ها وجود دارد، مثل برخورد غیر انسانی شهروندان، ناامنی، خشونت‌های فیزیکی، لفظی و ... که من هم از این امر مستثنا نبودم.
چطور از این موانع گذشتید و کنار آمدید؟
مشکلات همواره وجود داشته و دارد، اما بر اساس تجربه‌هایی که داشتم حال با مشکلات کمتری مواجه می‌شوم، زیرا آموختم که چگونه با مردم به عنوان یک عکاس ارتباط برقرار و برخورد کنم.
وقتی عکاسی می کنید دید مردم را چگونه می بینید؟
هیجانی، عصبی و جالب، برای خیلی از مردم کمره هنوز یک وسیله غیر عادی و عجیب معلوم می شود
یک عکس چه تاثیری می‌تواند بر مخاطب داشته باشد؟
یک عکس می تواند خیلی از موضوعات را بیان کند که مردم عادی قادر به دیدن آن‌ها نیست اگر عکاس مسوولیت‌اش را در قبال مردمش بداند و آگاهانه عمل کند، می‌تواند خیلی تاثیرگذارتر باشد، مثل عکسی که از کودک مهاجر سوری بعد از غرق شدنش گرفته شد و احساسات جهانیان را برانگیخت، یک عکس توانسته می‌تواند باعث نهضت‌ها و انقلاب‌های بزرگی شود.
شما سفرهای ولایتی هم داشته‌اید؟
بله بامیان- دایکندی- غور
از سفرهایتان برایمان بگویید؟
در آن‌جا با مردمانی آشنا شدیم که از لحاظ فعالیت‌ها، رسم و رواج‌ها، فرهنگ‌ها و حتا دیدشان نسبت به زندگی با مردم مرکز فرق داشتند که برای من مهم، نشان دادن وضعیت و فعالیت آنان بود.
آیا از این سفر نمایشگاهی هم داشته‌اید؟
بله، به نام "بخش هایی از یک زندگی پنهان" که نشان دهنده‌ی وضعیت زنان روستایی کشور بود.
چرا می خواستید در بخش هایی از زندگی پنهان تصویری از زنان روستایی داشته باشید؟
ما در مناطقی رفته بودیم، که تصور نمی‌رفت، انسانی هم در آن‌جا زندگی کند اما برعکس با زنانی برخوردیم که هر کدامشان برای خود نمونه‌ای از شجاعت و صبوری بودند که با وجود تمام مشکلات و سختی‌ها به زندگی عادی‌شان ادامه می‌دادند.
ما با  گرفتن عکس‌هایی از این خانم‌های روستایی خواستیم به همه نشان بدهیم که این زنان با قدرت بالای جسمی در میان کوه‌های سر به فلک با تمامی دشواری‌ها و کمبودی‌ها دوشادوش مردان کار می‌کنند و نیز بخشی از تاریخ این سرزمین هستند  که ما با دوربین‌هایمان ثبت کردیم تا روایتی از زندگی آنان داشته باشیم.
این سفرهای ولایتی برایتان خاطره‌ساز هم بوده، دوست داریم یکی از خاطراتتان را برایمان تعریف کنید؟
خاطرات شیرین، جالب، خنده دار،غمگین و آموزنده‌ی زیادی از این سفر داریم که ترجیح می‌دهم یک خاطره جالب را برایتان تعریف کنم:
صبح زود از اقامت‌گاه‌مان برخواستیم و روانه‌ی زمین‌هایی شدیم که مردم در آن کچالو کشت کرده بودند، در گوشه‌ای از زمین دو گاو و دخترِهشت - نه ساله‌ای که در حال دوشیدن شیر از گاوها بود، و من خواستم از دختر در آن حالت عکس بگیرم کمره ام را تنظیم و شروع کردم به عکاسی، گرم عکاسی بودم  که یک از ان گاو‌ها به من نزدیک شد، احساس کردم که آن گاو در فاصله دوری از من قرار دارد چون لنز کمره‌ام زوم ( نزدیک) بود و هم با خودم گفتم تا گاو به من برسد، از ان جا دور می شوم اما سرعت گاو خیلی زیادتر ان چیزی بود که فکر می‌کردم و در یک چشم به هم زدن با شاخش مرا نیم متر به عقب پرتاب کرد خیلی ترسیده بودم و احساس کردم کور شدم در همین حال، فقط صدای آن دختر بامیانی را به یاد دارم که با خنده میگفت: "تو گاو د ای کتگی ره نمیبینی؟"
حضور مردم به خصوص زنان و دختران را در نمایشگاهِ "بخش‌هایی از یک زندگی پنهان" چگونه دیدید؟
باور نمی‌کردم آن‌قدر  از نمایش‌گاه‌مان گرم استقبال شود، حضور زنان نیز در این نمایشگاه پررنگ‌تر به نظر می‌رسید و ناگفته نباید گذاشت که نمایشگاهِ عکس "بخش‌هایی از یک زندگی پنهان" با حضور بانوان فعال و هنرمند افغانستان افتتاح شد.
نیلوفر با لنز دوربینش جهان را چگونه می بیند؟
لنزم دو قسمت شده است یک طرف حقایق را و طرف دیگر دنیای ایده‌آلم را ثبت می‌کند، که گاهی یک طرف لنزم میلیون‌ها رنگ را و طرف دیگر تنها سفیدی و سیاهی را می‌بینید.
دوست دارید وقتی چشمانتان رامی بندید با دوربینتان کجای دنیا باشید؟
جایی‌که اثری از جنگ، فقر، ظلم، ناعدالتی و اشک نباشد.
از هنر عکاسی‌تان زیاد شنیده‌ایم، چه طور شد نیلوفر به دنیای خبرنگاری روی آورد؟
عکاسی و خبرنگاری در حقیقت خیلی با هم نزیک اند و وظیفه‌ی عکاس و خبرنگار بیان و واضح ساختن حقایق هست.
خبرنگاری را از کجا شروع کردید و آیا از زنان افغان زمین هم گزارشی داشته‌اید؟
خبرنگاری را از موسسه‌ی تساوی آغاز کردم و از آن‌جایی که در عکاسی روی زنان کار کرده بودم خواستم گزارش‌هایی هم از بانوان افغان داشته باشم و در این زمینه از بانوان عکاس و هنرمند گزارش‌هایی آماده کردم.
فکر می کنید عکاسی چه قدر توانسته است شما در کار خبرنگاری کمک کند؟

خیلی؛ عکاسی و خبرنگاری خیلی با هم نزدیک‌اند  و بدون شک خبر و یا گزارش بدون عکس ناتکمیل است
در پایان آخرین حرفتان؟
زندگی بدون هنر سیاه و سفید است پس برای رنگین ساختن زندگی‌تان هنر را بیاموزید وبرای هنرمندان و هنرشان ارزش قایل شوید.

اشتراک با دوستان: این صفحه را از طریق شبکه های اجتماعی با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی و اجتماعی تساوی می باشد.
استقاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
Design & Developed by: Momtaz Host