بشز از قلم تا قدم؛ گسترش اعتراضات زنان افغان
تازه ها: .

از قلم تا قدم؛ گسترش اعتراضات زنان افغان

سمانه حسینی، ٠٤ جدي ١٤٠٠، (٠نظر)

با دیدن فراخوانی اعتراضی در یکی از گروه‌ها برای یک گردهمایی دیگر تصمیم گرفتم برای رسیدن به حقم شرکت کنم اولین بار بود که می‌خواستم بعد از سقوط کشورو فرار اشرف غنی به این اعتراض بروم.
پیش از این در سال‌های گذشته به اعتراض‌های زیادی رفته بودم از اعتراض قتل فرخنده تا اعتراض‌های خشونت بر زنان؛ اما این بار فرق می‌کرد قرار بود چه اتفاقی رخ دهد؟  بارها در رسانه‌ها دیده بودم که مجاهدین (نیروهای امارات اسلامی) با معترضان و خبرنگاران برخورد خشونت‌آمیزی کرده بودند با این حال آماده رفتن شدم، در مسیر کوته سنگی کابل تا به چهارراهی ترافیک به زمانی فکر می‌کردم که قرار بود برای خود آینده‌ای داشته باشم اما حالا تنها دغدغه‌ام زنده بودن و زندگی کردن در سایه ترس و یاس بود.
به مکان از قبل مشخص شده رسیدم مدتی منتظر ماندم، کم کم به تعداد ما افزوده شد و برای یک حرکت اعتراضی آماده شدیم با شعارهایی به دست و پیمودن مسیری، اعتراض خود را آغاز کردیم خوشحال بودم از این که توانستم بر ترسم غلبه کنم و برای رسیدن به حقم ایستاده شوم.
تعدادی از رسانه‌ها که برای پوشش خبری آمده بودند ما را همراهی کردند، تقریبا از اعتراض ما حدود ۴۰ یا ۵۰ دقیقه‌ای نگذشته بود که ناگهان یکی از نیروهای امارات اسلامی از رنجر خود پایین شد و با رسیدن به اولین خبرنگار شروع به زدن او کرد .
مسیر اعتراض تا خانه را با اشک‌هایی که کنترلش را نداشتم طی کردم، از این که هنوز به خاطر کوچکترین حق‌مان سرکوب می‌شدیم اذیتم می‌کرد.
این حرف‌های فاطمه است که در پی محدودیت‌های وضع شده بر فعالیت زنان و بسته شدن مکاتب دخترانه با رفتن در یک اعتراض خیابانی صدای خود را نسبت به وضعیت اسف‌بار کنونی بلند کرده است.
او حالا نمی‌تواند به کار خود بازگردد و خواهر کوچک‌ترش نیز از رفتن به مکتب محروم هست او می‌گوید تنها راه برای ما نشان دادن نارضایتی از شرایط به وجود آمده است و اگر به خواسته‌های‌شان توجه نشود به این اعتراض‌ها ادامه خواهد داد.
صدها زن همانند فاطمه بعد از سقوط کشور و فرار اشرف غنی در ۲۵ اگست امسال و روی کار آمدن حکومت امارت اسلامی دست به اعتراض‌های گوناگونی زدند.
از آن جایی که زنان افغان در زمان حاکمیت طالبان در سال‌های گذشته از تمام فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی محروم بوده‌اند، این‌بار با برگزاری اعتراض‌هایی به شیوه‌های مختلف صدای خود را بلند کرده‌اند.
این اعتراض‌ها که بیشتر برای نقض حقوق و محدودیت زنان برگزار شده‌ بودند تنها یک پیام مشترک داشت و آن هم سهم دادن زنان در جامعه و بازگشتن دختران به مکاتب بود.
شماری از زنان هم همانند زهرا اعتراض‌شان را از کنج خانه‌هایشان شروع کردند او یکی دیگر از زنانی است که با شروع کمپین اعتراضی با توجه به حذف زنان از فعالیت‌های فرهنگی سیاسی و بسته شدن مکاتب بر روی دختران از صنف ششم به بالا اعتراض خود را با نوشتن پیامش و نشر آن در صفحه اجتماعی به گونه‌ای دیگر ابراز کرد، او با نشر این پیام  و دعوت از دوستانش خواست تا با یکجا شدن با او و نشر پیام‌‌هایشان به گونه اعتراضی نارضایتی خود را ابراز کنند و خواستار توجه جدی به وضعیت زنان افغانستانی شوند.
در این میان رسانه‌های اجتماعی به خصوص تویتر و فیس‌بوک؛ شماری از صفحات اجتماعی زیر نام (حرکت خودجوش زنان مبارزافغانستان) و (من یک فمینست هستم) و چند  رسانه‌ای دیگر‌ تربیونی برای نشر اعتراض‌های زنان شدند.
زنان این‌بار به گونه‌های مختلفی اعتراض خود را اعلان و برای رسیدن به حق طبیعی و عدالت اجتماعی دادخواهی کردند.
غوغا تابان خواننده‌ی افغانی هست که مردم او را با آهنگ‌های اعتراضی‌اش می‌شناسند او با سروده‌ای اعتراضی «می‌بوسمت در بین طالب‌ها نمی‌ترسی» به اوج رسید و هم‌اکنون با سروده‌هایی برای مردم به‌خصوص زنان و کودکان مبارزه و دادخواهی می‌کند.
غوغا آهنگ «سرود سحر» ترانه‌ای در ستایش حماسه‌ی زنان افغانستان خوانده است و به نوعی اعتراض و دادخواهی زنان افغان را حمایت کرده است.
در تازه‌ترین اعتراض‌ها نیز شماری از زنان کابل با توجه به وضعیت کنونی کشور دست به اعتراض گسترده‌ای زدند و با شعار «نان کار آزادی» به خیابان‌ها آمدند و خواستار توجه جدی شدند.
این اعتراض‌ بازتاب بسیار گسترده‌ای در داخل و خارج از کشور داشت و بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز از این اعتراض حمایت کردند.
طالبان همواره تاکید کرده‌اند که به حقوق زنان در چارچوب شریعت اسلامی باورمند هستند اما هنوز دروازه‌ی مکاتب به روی دختران بسته است و شماری از زنان از رفتن به محل کار منع شده‌اند.
این در حالی است که با گذشت بیش از سه ماه از حکومت امارت اسلامی دامنه گسترش اعتراضات زنان هم‌چنان ادامه دارد و زنان با شیوه‌های اعتراضی از راه قلم و قدم به دادخواهی خود ادامه می‌دهند؛ اما تاکنون به خواسته‌های آنان جواب مثبتی داده نشده است و نگرانی‌ها زنان از کمرنگ شدن حضورشان در جامعه وجود دارد.


اشتراک با دوستان: این صفحه را از طریق شبکه های اجتماعی با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

درج نظر

نام
ایمیل
نظر:
لطفا قبل از ثبت نظر، کد زیر را در خانه خالی وارد کنید
کد امنیتی
ثبت نظر
کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی و اجتماعی تساوی می باشد.
استقاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
Design & Developed by: Momtaz Host