بشز حکایت سه بانوی معترض افغان از زندان، شکنجه و بد رفتاری طالبان
تازه ها: .

حکایت سه بانوی معترض افغان از زندان، شکنجه و بد رفتاری طالبان

٠٣ عقرب ١٤٠١، (٠نظر)

منبع: دیده بان حقوق بشر

برگردان: شبنم عمری

گزارش جدید دیده بان حقوق بشر از بدرفتاری، سواستفاده و شکنجه زنان معترض افغان توسط طالبان پرده برمیدارد ترجمه این گزارش در دو بخش نشر میگردد.

بخش اول:

براساس گفته های این زنان، انها به ناحق با خانواده های شان منجمله کودکان توسط طالبان بازداشت شده بودند. این زنان معترض و تحت بازداشت طالبان از تهدید، ضرب و شتم، شرایط خطرناک حبس، انکار روند قانونی، شرایط توهین آمیز آزادی و سایر عملکرد خشن طالبان را در این مدت تجربه نموده اند.

طالبان به بستگان مرد، زنان بازداشت شده حمله نمودند و آنها را با شوک برقی مورد شکنجه قراردادند. پرده برداشتن زنان از تجربیات خود، رفتار طالبان با آنها و تلاش طالبان برای خاموش کردن جنبش اعتراضی زنان، همه حکایت از رویکرد خشن طالبان در برابر زنان و دادخواهی آنها دارد.

براساس گفته های هدر بار مسوول حقوق زنان در دیده بان حقوق بشر: "سخت است که شجاعت باورنکردنی زنان افغان را که به سوء استفاده های طالبان اعتراض می کنند، اغراق کنیم".

روایت داستان‌های این زنان نشان می‌دهد که انها با فعالیت‌هایشان تا چه حد در معرض تهدید جدی طالبان قرار گرفته‌اند، و تلاش‌های بی‌رحمانه‌ای که طالبان برای ساکت کردن آنها انجام می‌دهند.

طالبان با یورش خودسرانه به یک خانه ای امن در کابل در فبروری سال 2022 سه زن را دستگیر و باخود بردند. طالبان این زنان و اعضای خانواده های ‌شان را برای چند هفته در مقر وزارت داخله بدلیل نقش شان در برنامه‌ریزی و مشارکت در فعالیت‌های زنان و تظاهرات به بند کشیده بودند.

پس از ظهور دوباره طالبان به قدرت در سال 2021، طالبان بلافاصله شروع به لغو حقوق زنان و دختران نمودند. زنان در هفته های اول پس از به قدرت رسیدن طالبان علیرغم خطرات شدیدی، شروع به تظاهرات در خیابان ها نمودند.

در اوایل سپتامبر تظاهرات به رهبری زنان در ولایت هرات در غرب افغانستان آغاز شد و به سرعت در چندین ولایت گسترش یافت.

واکنش طالبان از ابتدا وحشیانه و مبتنی بر استعمال قوه قهریه بود. با رویکرد های همچون ضرب و شتم معترضان، برهم زدن تظاهرات، بازداشت و شکنجه خبرنگارانی که تظاهرات را پوشش می دادند، متوصل شدند. طالبان همچنین تظاهرات را غیرمجاز و ممنوع اعلام نمودند.

با گذشت زمان واکنش‌های طالبان در برابر زنان به گونه توهین‌آمیز و خشن شدت گرفت. یکی از نمونه های چنین رویکرد توهین آمیز، واکنش طالبان به اعتراض های 16 جنوری در کابل می باشد. طالبان برای متفرق نمودن دامنه اعتراضات از اسپری فلفل و دستگاه‌های شوک برقی و حملات فزیکی در برابر معترضان متوصل شدند.

متعاقبآ طالبان حملات خود را برای بازداشت خودسرانه زنانی که در تظاهرات شرکت کرده بودند، آغاز نمود. واشنگتن پست دستگیری 24 فعال حقوق زنان توسط طالبان را که برخی از آنها با خانواده هایشان دستگیر شده اند در ماه های جنوری و فبروری مستند سازی کرده است.

تمنا پریانی یکی از اولین معترضانی بود که به طور خودسرانه توسط طالبان بازداشت شد. بانو پریانی فلیمی را که طالبان در حال جستجوی خانه ای او بود، در شبکه های اجتماعی منتشر کرد.

بازداشت بانو پریانی موجی از ترس را در میان سایر معترضان سبب شد و این امر باعث شد تا بسیاری از زنان معترض به گونه مخفی به سر ببرند.

یک زن با اشاره به بانو پریانی و بانوی دیگری که در آن شب دستگیر شدند، گفت: "من آنها را خوب نمی شناختم، اما آن موقع ترسیدم و شب از خواب بیدار شدم و تمام بدنم می لرزید... ما خیلی ترسیدیم  ومی دانستیم که دستگیر می شویم. زن دیگری گفت که خانواده و دوستانش بارها از او خواسته اند که از کشور فرار کند، اما او نپذیرفت: "من می خواستم بمانم و بجنگم."

این سه بانوی افغان توضیح دادند که در ابتدا در یک اتاق نهایت کوچک و خفه کننده گرم با جمع 21 زن و 7 کودک به مدت پنج روز نگهداری شدند و عملآ دستررسی به غذا، آب و تشناب را نداشتند.

برای چندین هفته طالبان این زنها را در بند نگه داشتن و اجازه دسترسی به وکیل یا سایرخدمات حقوقی را برای آنها نداده اند. این زن ها مکررآ مورد بازجویی طالبان قرار گرفتند. طالبان با جبر از این زنان اعتراف اخذ نمودن و مردان را به شدت مورد شکنجه قراردادند.

طالبان خانواده های این سه بانو را مجبور به تسلیمی اسناد خانه و اموال شان در مقابل رهایی آنها نمودند. طالبان همچنان  تهدید کردن که اگر زنان دوباره دچار مشکل شوند، اموال شان را مصادره خواهند کرد.

طالبان باید فوراً همه کسانی را که به دلیل استفاده از حق آزادی بیان و اعتراضات مسالمت آمیز بازداشت نمودند، آزاد نماید. آنها باید به حقوق همگان برای تجمعات مسالمت آمیز و آزادی بیان از جمله خبرنگارانی که تظاهرات را پوشش می دهند، احترام بگذارند.

طالبان باید تمام بازداشت‌های خودسرانه خویش را پایان دهند. روند های قانونی همانند دستررسی افراد مظنون به وکیل مدافع و قضات مستقل را تضمین نمایند.

طالبان باید با افراد بازداشت شده مطابق با حداقل قوانین و استاندارد های سازمان ملل رفتار نماید. هرکسی که مسئول شکنجه یا سایر بدرفتاری ها باشد باید بی طرفانه مورد تحقیق و پیگرد قانونی قرار گیرد.

دولت هایی که با طالبان در تعامل هستند باید طالبان را تحت فشار قرار دهند تا آنها به تعهدات خویش و احترام به حقوق بشر، آزادی بیان، آزادی تجعمات و جلوگیری از شکنجه و سایر بدرفتاری، متعهد باقی بماند.

این دولت ها باید مکان های اسکان مجدد برای پناهجویان افغان را افزایش دهند. به اسکان مدافعان حقوق زنان که به دلیل فعالیت های مداوم در معرض خطر هستند، اولویت بدهند. علاوه براین، دولت ها باید مسیرهای عادی سازی برای مهاجرت قانونی، منظم و ایمنی را برای زن های افغان فراهم نماید.

سازمان ملل و دولت‌های مربوطه باید تلاش‌های خود را برای پاسخگویی در مورد نقض حقوق بشر در افغانستان، از جمله حملات به معترضان حقوق زنان، از طریق اقداماتی مانند ایجاد یک مکانیسم جدید پاسخگویی به دستور سازمان ملل برای تحقیق و جمع‌آوری شواهد مربوط به تخلفات، را در پیش بگیرند.

هدر بار اضافه نمود : "زنان و دختران افغان با برخی از سخت‌ترین پیامدهای حکومت طالبان مواجه شده‌اند و مبارزه دشوار را برای حمایت از حقوق شان در افغانستان مدیریت می نماید. متأسفانه درخواست‌های مکرر آنها از جامعه بین‌المللی برای ایستادن در کنار آنها پاسخی مناسبی نداشته است".

در روزهای پس از اعتراضات در ماه فبروری طالبان شروع به دستگیری معترضان زن نمودند. سه زن معترض مورد مصاحبه قرار گفت و آنها اظهار داشتن که در معرض دستگیری توسط طالبان قرار دارند. خورشید ( مستعار) گفت که یکی از اقارب مرد شان اعضای طالبان را در خیابان نزدیک بیرون خانه شان دید.

خورشید گفت:" نان شب آماده بود، اما مرد کی اقارب شان بود آمد و گفت: حالا باید برویم؛ طالبان اینجا هستند تا شما را دستگیر کنند. خورشید همرا با دو فرزندان خردسال اش، از عقب خانه برای سلامتی خویش با اعضای خانواده اش خارج شد. در مسیر راه پاسگاه‌های زیادی وجود داشت.  من گفتم  باردارد هستم و به دکتر نیاز دارم. طالبان در هر ایست بازرسی صورت من را با چراغ جستجو کردند".

یک روز بعد خانواده خورشید مطلع شدند که طالبان از آدرس شان اطلاع یافته است. خورشید گفت:" اعضای خانواده که به آنها پناه داده بودند، دستور خروج آنها را از خانه داد. در هوایی بسیار سرد همرا با خانواده پا به فرار گذاشتیم".

خورشید گفت که بیش از همه از امنیت فرزندانش در هراس است و التماس کرد: بچه هایم را از من دور کنید. فقط تنها ام بگذارید. خانواده خورشید موفق شد به مکانی که به عنوان خانه امن استفاده می گردید، منتقل شدند

.

اشتراک با دوستان: این صفحه را از طریق شبکه های اجتماعی با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

درج نظر

نام
ایمیل
نظر:
لطفا قبل از ثبت نظر، کد زیر را در خانه خالی وارد کنید
کد امنیتی
ثبت نظر
کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی و اجتماعی تساوی می باشد.
استقاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
Design & Developed by: Momtaz Host