بشز حقوق زنان در افغانستان تحت تهديد طالبان است
تازه ها: .

حقوق زنان در افغانستان تحت تهديد طالبان است

١٠ عقرب ١٤٠١، (٠نظر)

(CHATHAM HOUSE)حوریه مصدق فعال حقوق بشر افغانستان در مصاحبه که به بررسی زنان در امور بین‌المللی می‌پردازد، با لیزا تورمارک مسوول ارتباطی

:  در مورد چگونگی تغییر زندگی زنان در افغانستان از زمان بازگشت طالبان به قدرت و اینکه چرا او از جامعه جهانی ناامید شده است صحبت نموده است

متن زیر ترجمه این مصاحبه است که توسط همکاران تساوی تهیه شده است.

از زمانی تسلط دوباره طالبان بر افغانستان وضعیت زنان چگونه تغییر نموده است؟ وضعیت زنان در نقاط مختلف کشور در مرکز و روستا ها چه گونه است؟

 

از زمان تسلط دوباره طالبان بر افغانستان خیلی چیز ها تغییر نموده است. اینکه در کابل چه می گذرد، به همه معلوم است اما تاثیر پذیری در سایر ولایت افغانستان بدتر از کابل می باشد. در ولایات و مناطق دوردست که هیچ رسانه ای فعالیت ندارد، زندگی برای زنان بسیار دشوار می باشد. کسی را نمیتوان جستجو کرد تا صحبتی در برابر طالب ایراد نماید.

رژیم طالبان در مورد زنان فرمانی صادر نمود. این فرمان از آزادی زنان حکایت دارد، در حالیکه در مورد حقوق زنان هیچ اشاره ای ننموده است حتی  به حقوق کار و تحصیل زنان.

".

نظر شما در مورد هدف و محتوای این فرمان طالبان چیست؟

 

تبعیض جنسیتی طالبان در برابر زنان چیزی است که طالبان را از سایر گروه های شورشی در افغانستان یا جاهای دیگر متمایز می کند. طالبان زنان را از کار در خارج از خانه منع، دختران را از تحصیل پس ازصنف ششم ممنوع و زنان را از حق مشارکت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی محروم نموده است.

بنابراین، فرمان رهبر طالبان در مورد زنان برای ما تعجب آور نبوده چون ما در دهه 1990 تحت رژیم طالبان زندگی نمودیم و بیشتر در مورد پالیسی های افراطی و سخت این گروه در برابر زنان میدانیم. آنچه اکنون ناامید کننده برای ما می باشد، این است که این فرمان پس از توافق صلح ایالات متحده با گروه طالبان صادر شده است و این فرمان برای زندگی زنان محدویت وضع نموده است. به نظر می رسد هیچ کس نگران حقوق زنان یا حقوق بشر نیست.

 

ما از عدم واکنش جدی جامعه جهانی به این فرمان طالبان جهت محدود نمودن فعالیت های زنان و دختران متعجب شدیم. زنان افغان و مردم افغانستان احساس می کند که جامعه بین المللی به آن ها خیانت کرده است چون زنان افغان روزانه علیه این قوانین مبارزه و دادخواهی می کنند. باوجود سرکوب و فضای خفقان توسط رژیم طالبان، این زنان است که بدون ترس برای حقوق اولیه خویش با طنین بلند، مبارزه می کند. اما هیچ حمایت واقعی برای کمک جهت پیشبرد چنین برنامه های حقوق بشر و حقوق زنان وجود ندارد.

 

در اواخر ماه مارچ طالبان وعده خود مبنی بر باز کردن مکاتب دخترانه را تغییر دادند. طالبان کمبود معلم و مشکلات یونیفورم را بهانه ای برای ادامه بستن مکاتب عنوان نمودند. آیا فکر می کنید نگرش طالبان نسبت به تحصیل دختران از آخرین باری که آنها در قدرت بودند تغییر کرده است یا وعده های آنها برای باز کردن مکاتب برای مخاطبان بین المللی شان می باشد؟

 

من فکر می کنم که طالبان در صدد فریب جامعه جهانی بودند. اینها کلماتی بود که جامعه جهانی می خواست از طالبان بشنود، زیرا آنها به بهانه ای نیاز داشتند تا به طالبان پول بدهند و یک پلت فرم بین المللی داشته باشند.

 

اولاً، صنوف دختران و پسران پس از سال پنجم در مکاتب افغانستان از هم جدا می شود. از سال پنجم به بعد هیچ آموزش مشترکی وجود ندارد. تنها حوزه ای که در آن آموزش مشترک وجود دارد، آموزش عالی در سطح دانشگاه است. جداسازی دانشگاه ها در هفته های اولیه کنترل طالبان اعمال شد.

ثانیاً، در افغانستان حداقل ده ولایت با آب و هوای گرم وجود دارد که در آن مکاتب به جای بهار در زمستان شروع می شود. در جریان گفتگوهای اسلو در ماه جنوری جامعه جهانی این فرصت را داشت تا از طالبان بخواهد اجازه حضور دختران در این ولایات به مکتب داده شود و نه در پایان ماه مارچ. اما آنها نتوانستند این کار را انجام دهند. جامعه جهانی باید شرط گفتگو با طالبان را منوط به رفع محدودیت تعلیم و تحصیل دختران و کار زنان می کرد.

 

اسلو یکی از بهترین فرصت ها برای حمایت از حقوق بشر به ویژه حق تحصیل و کار دختران و زنان بود. این که زن فقط تحصیل کند و بعد در خانه بنشیند کافی نیست. شما تحصیل می کنید زیرا می خواهید به جلو حرکت کنید، می خواهید بخشی از جامعه و بخشی از توسعه اقتصادی، اجتماعی و سیاسی کشور باشید.

 

به نظر می رسد جامعه بین المللی در صدد اعتماد به طالبان باشد صرف نظر از اینکه طالبان به تعهدات و تضمین های خویش پایبند باشد. گزارش هایی مبنی بر هدف قرار گرفتن و ناپدید شدن فعالان زن در پی اعتراضات اخیر وجود دارد. برخی از فعالان حقوق بشر هراس دارند که این مرحله آغازی جدیدی از سرکوب تحت حکومت طالبان باشد.

 

آیا فکر می کنید طالبان کمی خویشتن داری اولیه نشان دادند و اکنون اجرای قوانین خود را با شدت بیشتری آغاز خواهند کرد؟ نظر شما در این مورد چیست؟

از زمانی تسلط دوباره طالبان به قدرت، فعالان حقوق زن با ناپدید شدن های زیادی مواجه شده است. اما اغلب این موارد گزارش نمی شود زیرا اعضای خانواده از عواقبی برای فرد ناپدید شده در هراس می باشند. همچنین حملاتی به رسانه ها، مدافعان حقوق بشر، نهادهای دولتی، بیمارستان ها، دانشگاه ها و مدارس صورت گرفته است.

 

در عین حال، من معتقدم دلیل اینکه آنها چهره واقعی خود را نشان نداده اند این است که می خواهند مشروعیت بین المللی را به دست آورند. اکنون شاهد ناپدید شدن معترضان زن، کارمندان زن، و زنان پلیس و همچنین خبرنگاران مرد هستیم.

بیش از دوازده مورد مستند ربوده شدن از فعالان جامعه مدنی و روزنامه نگاران وجود دارد که دیگر هرگز دیده نشده اند. وقتی صحبت از کارمندان سابق دولت یا اعضای نیروهای امنیت ملی می شود، این تعداد به صدها یا شاید هزاران فرد برسد. قتل های فراقانونی، شکنجه و ناپدید شدن اتفاقات روزمره می باشد.

اما من فکر می کنم استراتژی آنها جواب داد و اجلاس نروژ گواه آن است. متأسفانه، علیرغم اینکه تقریباً نیمی از اعضای کابینه آنها در لیست تحریم های تروریسم اتحادیه اروپا قرار دارند، به آنها یک پلت فرم داده شد.

پس از اسلو، ما برای اولین بار شاهد چرخش تحصیلی دختران بودیم و به دنبال آن دستوری مبنی بر اینکه همه زنان باید صورت خود را در ملاء عام بپوشانند. این چهره واقعی طالبان است که ما می بینیم.

 

اکنون یک نسل کامل از زنان جوان در افغانستان وجود دارد که زندگی تحت طالبان در دهه 1990 را به خاطر نمی آورند.به نظر شما تجربیات آنها با زنانی که قبلاً این نوع سرکوب را تجربه کرده اند، چه تفاوتی دارد؟

 

بسیاری از زنان و مردان افغان قبلاً زندگی تحت سلطه طالبان را تجربه نکرده بودند، آنها برای به یاد آوردن آن دوره سیاه  خیلی جوان یا حتی هنوز متولد هم نشده بودند.

پس از سال ها دسترسی این جوانان به تمام حقوق و آزادی های اساسی خویش و یک شبه به طور ناگهانی همه از بین رفت و غیر قابل تحمل بود.

اگر دقت کنید چه کسانی معترض هستند و برای حقوق و آزادی های خویش مبارزه می کنند؟ بیشتر آنها زنان و دختران جوان زیر 30 سال هستند. تفاوت این است که این زنان و دختران طعم آزادی را چشیده اند.

ما برای نسل خودمان از کمونیسم بیرون آمدیم و وارد یک جنگ داخلی شدیم که پس از آن طالبان مسلط شد. اما این نسل جدید افغانستان همه این روزهای سیاه سپری نکردند، آزادی و حقوق را تجربه کردند.

 

مناطقی جنوب و شرق افغانستان که در زمان جمهوریت تحت کنترول طالبان بود، مردمان این محل بدون در نظرداشت تهدید های امنیتی دختران خود را به مکتب می فرستادند. برای مثال پدری را در ولایت خوست دیدم که هر روز چندین کیلومتر پیاده روی می کرد تا دخترانش را به مکتب ببرد و به خانه برگرداند. این مورد به هیچ وجه منحصر به فرد نیست، حتی در خطرناک ترین ولایات مانند هلمند و کندز اتفاق افتاده است. در حالی که دسترسی به تلفن و اینترنت همراه با ظهور رسانه های اجتماعی سبب کاهش شکاف بین مناطق روستایی و شهری شده بود. خانواده ها در ولایات دورافتاده اغلب دختران و پسران خود را برای تحصیل به شهرهای بزرگتر مانند کابل، هرات یا جلال آباد می فرستادند.

 

حتی در برخی موارد خانواده‌ها به شهرهای بزرگ‌تر نقل مکان نمودن تا از رویاهای دخترانشان در زمینه تحصیلات عالی حمایت کنند. ناگهان تمام آن رویاها، حقوق و آزادی ها از آنها سلب شد حتی حق اولیه آنها برای دسترسی به آموزش و داشتن شغل، برای کمک به آنها.

 

وضعیت اقتصادی افغانستان بسیار وخیم و این کشور با یک فاجعه انسانی مواجه است. آیا فکر می‌کنید که اقدامات جامعه جهانی پس از تسلط طالبان، مانند توقف کمک‌ها، احتمالاً تأثیری بر اقدامات طالبان خواهد گذاشت؟ فروپاشی اقتصادی چگونه بر زنان تأثیر گذاشته است؟

 

جوامع که با بحران های اقتصادی، انسانی و سیاسی درگیری باشند، همیشه زنان، دختران و کودکان بسیار بیشتر از سایر اعضای جامعه تأثیر پذیر می باشند.

در حالی که بحران اقتصادی برخی فشارها را بر شانه های طالبان حمل می کند، اما در حدی نیست که آنها در مقابل کمک های بشردوستانه در برابر خواسته های مردم افغانستان سر تعظیم فرود آورند. در پایان روز، طالبان از گرسنگی نمی‌میرند.

طالبان مردم را وادار می کنند تا زکات را که جزء مالیات اسلامی است به آنها بپردازند. طالبان به مردم افغانستان اهمیتی نمی دهند اگر اهمیت می دادند چرا مردم را در این شرایط قرار می گرفت؟

 

بنآ، تأثیر عمده چنین بحران ها بر زنان و کودکان که آسیب پذیرترین اقشار جامعه است، بیشتر می باشد. بیش از یک میلیون افغان در داخل کشور آواره شده اند و بسیاری از پناهجویان افغان اند که اکنون بازگشته اند، بنابراین بسیاری از زنان دیگر قادر به ادامه کار نیستند و یا مردان قادر به ادامه کار نیستند. یا توسط طالبان اخراج شده اند یا سازمان هایی که با آنها کار می کردند منحل شده اند.  برای افرادی که برای سازمان های غیردولتی بین المللی کار می کردند، منبع امرار معاش دیگر وجود ندارد. اما آیا این بر طالبان تأثیر خواهد گذاشت؟ خیر

 

چگونه میتوان اطمینان حاصل کنیم که تمرکز بر حقوق زنان در افغانستان به عنوان بخشی از حقوق بشر در کل آن در نظر گرفته شده و از آن دفاع می شود؟ به نظر می رسد که طالبان روایتی را پیش می برند که حقوق زنان را به عنوان چیزی غربی و غیرقابل انطباق با فرهنگ بومی افغانستان نشان می دهد.

 

این دیدگاه را عمران خان نخست وزیر سابق پاکستان بیان نموده است. دیدن این امر غم انگیز است زیرا زنان چنین نقش فعالی را در تمام اقشار جامعه پاکستان ایفا می کنند. پاکستان یک نخست وزیر زن داشت همچنان یک زن را به دادگاه عالی منصوب کرده است. اما وقتی صحبت از افغانستان و طالبان می شود، پاکستان می گوید که این بخشی از سنت های دیرینه افغانستان نیست.

چه چیزی افغان ها را با مردم پاکستان، بنگلادش یا هر بخش دیگر از جهان متمایز می کند؟ تنها چیزی که افغانستان را متمایز می‌کند این است که با حمایت پاکستان توسط گروهی اداره می‌شود که به حقوق زنان یا هیچ حقوق بشری و کرامت انسانی اعتقادی ندارند.

 

طالبان از موضوع حقوق زنان برای چانه زنی با جامعه جهانی استفاده می کند. اما در حالی که طالبان محدودیت‌های سختی را بر حقوق زنان و دختران اعمال می‌کنند. علمای دینی افغانستان از جمله شورای علما در مقابل چنین سیاست‌هایی از جمله حمایت از حق تحصیل دختران صحبت می‌کنند.

 

در 20 سال گذشته به غیر از طالبان چه کسانی دیگر مسئول نقض حقوق بشر و حقوق زنان در افغانستان بودند؟

همه طرف های درگیری مسئول نقض حقوق بشر در افغانستان بودند. ایالات متحده، بریتانیا و سایر کشورهای عضو ناتو بخشی از این طرف ها بودند و بمباران آنها غیرنظامیان را هدف قراردادند.

اعمال شکنجه، کشتار غیرقانونی و بسیاری از جنایات دیگر در 20 سال گذشته در افغانستان اتفاق افتاده است. اما در جامعه افغانستان ما شاهدی پیشرفت های زیادی بودیم: هزاران مکت ساخته شد، میلیون‌ها کودک  دختر و پسر به مکتب بازگشتند، مشارکت سیاسی زنان افزایش یافت، آزادی رسانه‌ها و آزادی بیان تقویت شد.

 

متأسفانه تمام این دستاوردها توسط کسانی که بخشی از درگیری ها بودند به ویژه طالبان به چالش کشیده شده است. حملاتی به رسانه ها، مکاتب، دانشگاه ها، بیمارستان ها، کارمندان دولت، فعالان حقوق بشر، روزنامه نگاران و نهادهای رسانه ای در این مدت صورت گرفته است. طالبان ادعا دارند از زمانی که قدرت را به دست گرفتند، امنیت در افغانستان تامین شده است. اما آنها منشأ آن ناامنی بودند و اکنون هنوز ناامنی وجود دارد.

 

جامعه بین‌المللی برای حفظ حقوق زنان چه کاری کرده می تواند؟

در زمینه حفظ حقوق زنان جامعه جهانی در 20 سال گذشته کمک زیادی کرده و آنچه که ما به دست آورده‌ایم بدون حمایت آنها ممکن نبود. من فکر می کنم اشتباه این بود که آنها با استراتژی (نماینده ویژه ایالات متحده در امور افغانستان) زلمی خلیل زاد در مورد نحوه برخورد با طالبان، به گمراهی سوق داده شدند.

وضعیت امروز نتیجه پروسه صلح شکست خورده خلیل زاد است. اگر آمریکا برای بی قید و شرطی در معامله با طالبان فشار نمی آورد اوضاع می توانست بسیار متفاوتر از امروز باشد. آنها هزاران زندانی طالب را آزاد کردند که شورش را بیش از پیش تقویت کرد. آنها نتوانستند خشونت و حملات را کاهش دهند و نتوانستند طالبان را سر جایشان بنشانند.

تا آخرین لحظه طالبان هیچ تعهدی به روند صلح و هیچ گونه تمایلی برای دستیابی به هرگونه پیشرفت نشان ندادند. فرصت دیگری در نشست سران در ناروی در اوایل سال جاری وجود داشت، اما متأسفانه جامعه بین المللی نتوانست از این فرصت استفاده کند.

 

با توجه به یک سال و چهار ماه از به قدرت رسیدن طالبان، آیا نسبت به آینده افغانستان امیدوار هستید؟ و چه چیزی به شما امید می دهد؟

 

من تا اجلاس ناروی امید زیادی داشتم. من اکنون امید کمی دارم که همه چیز تغییر کند. تنها امید من جامعه جهانی و کشورهایی بود که زمانی آمدند و افغانستان و عراق را بمباران کردند، زیرا دموکراسی وجود نداشت و از جنگجویان سوری حمایت کردند، زیرا دموکراسی وجود نداشت. اکنون آنها با خود متحد می شوند و با چیزی که من شدیداً معتقدم باید به عنوان یک گروه تروریستی دیده شود، خیلی راحت می شوند. من باورم را به جامعه بین المللی و مردمی که این ایده را به ما می فروختند که طرفدار دموکراسی و حقوق بشر هستند را از دست داده ام.

 

 

 

 

 

اشتراک با دوستان: این صفحه را از طریق شبکه های اجتماعی با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

درج نظر

نام
ایمیل
نظر:
لطفا قبل از ثبت نظر، کد زیر را در خانه خالی وارد کنید
کد امنیتی
ثبت نظر
کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی و اجتماعی تساوی می باشد.
استقاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
Design & Developed by: Momtaz Host