بشز اکثر اوقات تصویر دوستانم را روی کاغذ نقاشی می کنم و گاهی هم با صدای بلند گریه میکنم
تازه ها: .

اکثر اوقات تصویر دوستانم را روی کاغذ نقاشی می کنم و گاهی هم با صدای بلند گریه میکنم

٢٠ عقرب ١٤٠١، (٠نظر)

نگاهی بر زندگی یکی از دختران جوانی که از رفتن به مکتب محروم است .

 

حسیبا هاشمی

 

تصمیم طالبان مبنی بر بسته شدن مکاتب متوسطه دخترانه باعث شده است تا میلیون ها دختر افغان از حق تحصیل محروم شده و خانه نشین شوند . این تصمیم تاثیرات منفی مستقیم و غیر مستقیم زیادی بر زندگی دختران داشته است .

 

بهار محمدی متولد ۱۳۸۷ ه-ش است و در غربت چشم به جهان گشوده است. سکونت اصلی او ولایت کابل است،هر چند او در مهاجرت بدنیا آمد و با درد بی وطنی و تبعیض رشد کرد ولی همیشه عاشق قصه های کابل و‌ کابل نشینان بود و حسرت دیدار وطن داشت.

وی دوره ابتدایی را در کشور ایران به پایان رساند و و همچنان آرزوی باز گشت به وطن را در سر می پروراند، تا روزی که پدر خبر باز گشت به وطن را به آنها داد و بلاخره با خانواده‌اش در زمان جمهوریت که دوره شکوفایی تحصیلی برای بانوان افغان بود به کشور عودت کردند. او  تحصیلات خود را تا صنف نهم در یکی از مکاتب دولتی شهر کابل ادامه داد تا اینکه با ورود طالبان به افغانستان خانه نشین شد.

بهار به تساوی گفت : " خیلی ناراحت هستم از اینکه مکاتب بسته شده، تمام رویا هایم از بین رفت، شاید دیگر طالبان اجازه ندهند که به مکتب بروم."

بسته ماندن مکاتب دخترانه، بالای روحیه دختران دانش آموز تاثیرات منفی داشته و اکثر این دختران دچار افسردگی شده اند.

بهار در ادامه صحبت هایش  گفت:: " از وقتی مکتب ما بسته شده فقط با تعدادی از دوستان نزدیکم ارتباط تلفنی دارم، دوستی که باهم زیاد صمیمی بودیم ازدواج کرد. از شنیدن خبر ازدواجش شوکه شدم و  ترسی در وجودم لانه کرده که نکند  من هم بخاطر وضعیت اجتماعی  و اقتصادی وتهدید های موجود برای دختران جوان ، مجبور به ازدواج شوم  و دیگر نتوانم کتاب ها، دفتر و مداد رنگی هایم را ببینم،  در این مدت چند خواستگار داشتم، حتی تصورش هم برایم سخت است، این افکار باعث شده دچار افسردگی شوم و چندبار به داکتر مراجعه کردم و دوا مصرف می کنم "

با بسته شدن مکاتب دخترانه صنف هفتم تا دوازدهم به روی دانش آموزان دختر، تعدادی از انان از سوی خانواده مجبور به ازدواج شده اند و دیگر انها هرگز به مکتب و مشق شب فکر نخواهند کرد و همیشه حسرت خواهند

بهار با نهایت دلتنگی بیان می کند:" این مدت که به مکتب نمی روم، برای رفع دلتنگی هایم نقاشی می کنم، این کار را برای تسکین دلم انجام میدهم، و اکثر اوقات تصویر دوستانم را روی کاغذ نقاشی می کنم و گاهی هم با صدای بلند گریه میکنم "

 

بسته ماندن درب مکاتب در افغانستان آینده دختران جوان افغان با خطر نابودی مواجه کرده است. این بانوان از حقوق اولیه شأن محروم شده اند.  آنها هیچ جایگاهی در زندگی اجتماعی ندارند و نخواهند داشت .

بهار به تساوی گفت :"  بعضی از مکاتب شخصی با گرفتن مقدار هزینه دروس آنلاین برای دختران دانش آموز بر گذار کرده اند، اما من نمی توانم فیس این صنوف را پرداخت کنم زیرا پدرم بیکار است.  به چندین بورسیه تحصیلی خارج از کشور ثبت نام کرده ام، احتمالا در یکی از این بورسیه‌ها پذیرفته شوم ولی خانواده و موجودیت طالبان  مانع من هستند. شاید خانواده را راضی کردم اما به دلیل محدودیت هایی که از طرف طالبان برای زنان افغان وضع شده است وبه  زنان بدون محرم اجازه سفر داده نمیشود ، باز هم نمی توانم درس بخوانم."

بهار از ادامه وضعیت فعلی به شدت نگران است و میگوید وضعیت زندگی تمام مردم در حال حاضر خوب نیست ،  آمار بیکاری بالا است و قیمتی به اوج رسیده است ، سرمای زمستان که تازه از راه رسیده غوغا می کند. صدای خنده دختران در افغنستان به گریه تبدیل شده است ،  از کتاب  و دفتر آنها به عنوان مواد سوخت استفاده میشودو به جای مشق شب نگران فردای نامعلوم  خود هستند.

 

 

فعالین مدنی میگویند که بازگشایی مکاتب  متوسطه دخترانه  از سوی طالبان به گروگان گرفته شده است، زنان بدون محرم اجازه سفر ندارند، رفتن به پارکها ممنوع شده، است ،  رفتن به حمام عمومی حرام است و بیم ان میرود که  به زودی  دانشگاه ها هم به روی دختران بسته شوند و تحت حاکمیت طالبان زنان به هیچ حق انسانی و طبیعی خود دسترسی ندارند

اشتراک با دوستان: این صفحه را از طریق شبکه های اجتماعی با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

درج نظر

نام
ایمیل
نظر:
لطفا قبل از ثبت نظر، کد زیر را در خانه خالی وارد کنید
کد امنیتی
ثبت نظر
کلیه حقوق مادی و معنوی این وبسایت محفوظ و متعلق به موسسه فرهنگی و اجتماعی تساوی می باشد.
استقاده از مطالب آن با ذکر منبع بلامانع است.
Design & Developed by: Momtaz Host